Jerzy Andrzej Helwing

Pastor luterański, lekarz i przyrodnik
14.12.1666 03.01.1748 Węgorzewo

Biografia

Jerzy Andrzej Helwing urodził się 14 grudnia 1666 roku w Węgorzewie. Pochodził z mieszczańskiej rodziny, w której językiem domowym był niemiecki, ale znano też polski, gdyż część parafian nie znała niemieckiego. Jego ojciec był pastorem, a matka córką proboszcza.

Wcześnie przejawiał zamiłowanie do nauk przyrodniczych. Uczęszczał do szkoły w Węgorzewie, później w Królewcu. W 1684 roku rozpoczął studia na Albertynie, gdzie uczęszczał na wykłady z filozofii i teologii. W 1688 roku uzyskał tytuł magistra w Jenie, gdzie rozwinął swoje zainteresowania botaniczne pod okiem profesora Wedela. Podróżował po Europie, m.in. do Lipska, gdzie zaprzyjaźnił się z Hermanem Boerhaave.

W 1691 roku wrócił do Węgorzewa jako adiunkt przy ojcu, a po jego śmierci w 1705 roku objął urząd proboszcza. W 1725 roku król Fryderyk Wilhelm mianował go superintendentem. Był ceniony za pomoc mieszkańcom podczas epidemii dżumy w latach 1709-1710, stosując zioła takie jak dzięgiel i piołun.

Jako przyrodnik zasłynął badaniami flory Prus, publikując „Flora Quasimodogenita” (1712) i „Supplementum Florae Prussicae” (1726). Napisał też „Lithographia Angerburgica”, opisując skamieniałości i minerały. Założył ogród botaniczny w Stulichach i gromadził kolekcje przyrodnicze, w tym zielniki. Prowadził pionierskie badania archeologiczne i geologiczne.

Zmarł 3 stycznia 1748 roku w Węgorzewie i został pochowany przy kościele św. Piotra i Pawła.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Autor dzieła 'Flora Quasimodogenita' opisującego florę Prus
Założyciel ogrodu botanicznego i kolekcji przyrodniczych
Prekursor badań archeologicznych i geologicznych na ziemiach polskich
Pomoc mieszkańcom podczas epidemii dżumy w latach 1709-1710 jako lekarz
Nazwanie na jego cześć rodzaju roślin Helwingia

Ciekawostki

Jego gabinet przyrodniczy odwiedził król Stanisław Leszczyński, który zakupił kolekcję skamielin.
Był jednym z pierwszych, którzy rozpoznali w kamieniach o kształcie siekiery narzędzia pradawne, a nie 'kamienie piorunowe'.
Sfinansował wydanie jego dzieła przyjaciel Johann Philipp Breyn.

Udostępnij